Standard wymiany informacji podatkowych Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju - część 1

W lutym 2014 roku Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (dalej „OECD”) opublikowała nowy standard dotyczący automatycznej wymiany informacji w celach podatkowych (dalej „Standard OECD”). W dniu 29 października 2014 roku 51 państw, z czego 38 było reprezentowanych przez ministrów, zobowiązało się do wdrożenia w krajowym porządku prawnym Standardu OECD. Do powyższego zobowiązała się również Polska.

Standard OECD jest wzorowany na modelowej umowie międzyrządowej IGA w sprawie implementacji regulacji FATCA. Jednakże zakres wymaganych przez Standard OECD danych jest nieco inny. Na tą chwilę uzasadnione jest podejrzenie, że zakres raportowania będzie w tym przypadku znacznie obszerniejszy.

Główne założenia i cele Standardu OECD

Podobnie jak w przypadku regulacji FATCA, głównym celem Standardu OECD jest ograniczenie przypadków oszustw podatkowych, dokonywanych przez podatników korzystających, bezpośrednio i pośrednio, z zagranicznych rachunków finansowych.

Raportujące instytucje finansowe będą zobowiązane do przekazywania informacji dotyczących poszczególnych posiadaczy rachunków do właściwych, z uwagi na ich siedzibę, krajowych organów podatkowych. Te ostatnie z kolei będą dostarczać pozyskane informacje do innych właściwych organów w jurysdykcji partnera, w ramach systematycznego i okresowego przekazywanie informacji o podatnikach (automatyczna wymiana informacji).

Struktura Standardu OECD

Standard OECD składa się z dwóch części: a) modelu umowy pomiędzy właściwymi organami (CAA) oraz b)Wspólnego Standardu Raportowania (CRS).

Model umowy CAA

CAA stanowi bazową umowę, określającą podstawowe definicje, obowiązki obciążające państwa, oraz procedury współpracy przy przestrzeganiu i egzekwowania prawa.

Model umowy CAA w założeniu łączy postanowienia CRS z podstawami prawnymi, umożliwiającymi instytucjom finansowym dokonywanie wymiany informacji podatkowych. Model umowy CAA jest sporządzony jako umowa wzajemna, bazując na przekonaniu, że wymiana informacji powinna następować w oparciu o zasadę wzajemności. Istnieje jednakże możliwość zmiany postanowień modelu umowy CAA, aby była ona umową oparta na jednostronnej wymianie informacji.

Standard raportowania CRS

CRS natomiast stanowi aneks do umowy CAA, który określa wymogi procedury due diligence dla identyfikowania poszczególnych rodzajów rachunków finansowych, zgodnie z postanowieniami umowy CAA oraz przewiduje dodatkowe definicje pojęć.

W celu ograniczenia możliwości omijania przez podatników założeń modelu umowy CAA poprzez przeniesienia aktywów do instytucji finansowej albo inwestowanie w produkty, nie objęte zakresem Standardu OECD, reżim raportowania został określony w trzech wymiarach:

1)      zakres informacji finansowych podlegających sprawozdawczości: instytucje finansowe będą zobowiązane do raportowania fiskusowi o każdym rodzaju dochodu inwestycyjnego, w tym pochodzącego z odsetek, dywidend oraz innych podobnych;

2)      zakres informacji dotyczący posiadaczy rachunków finansowych podlegające sprawozdawczości: obowiązki raportowania dotyczyć będą nie tylko rachunków finansowych osób fizycznych, ale również rachunków osób prawnych, w tym trustów i fundacji; oraz

3)      zakres informacji dotyczący instytucji finansowych, które obciąża obowiązek raportowania: obowiązek raportowania obciążać będzie nie tylko banki, ale również inne instytucje finansowe, w tym brokerów, niektóre firmy ubezpieczeniowe, oraz określone instrumenty zbiorowego inwestowania.

Implementacja postanowień Standardu OECD

Przyjęcie Standardu OECD przez jurysdykcje partnerskie będzie następowało w dwóch etapach.

W pierwszej kolejności konieczne będzie implementowanie postanowień CRS do lokalnego porządku prawnego w ten sposób, aby krajowe przepisy nakładały na instytucje finansowe obowiązek gromadzenia i raportowania danych dotyczących posiadaczy rachunków finansowych.

Następnie, państwa będą musiały zaakceptować postanowienia umowy CAA w celu ułatwienia automatycznej wymiany informacji. Może być to dokonane w sposób dwustronny pomiędzy Państwami lub w oparciu o Konwencję o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych z dnia 25 stycznia 1988 roku.

Katarzyna Lamczyk

Zajmuje się przede wszystkim pozyskiwaniem finansowania działalności gospodarczej, papierami wartościowymi oraz korporacyjną obsługą spółek.

Czytaj dalej...

 Do góry